طرّه ي آشفتگي

يك آموزگار بر ابديت اثر ميگذارد

وردياني — Tue, 01 May 2012 21:27:00 GMT

يك آموزگار بر ابديت اثر مي‌گذارد و هرگز نمي توان گفت كه نفوذش در كجا متوقف مي‌شود

هنري آدامز

هر روز روز معلم است چرا كه ما در هر ثانيه از زندگي، آموخته‌هايي را به كار مي‌بريم كه از مربيان و آموزگارانمان به يادگار داريم اما اين روز بهانه‌اي است كه يادي كنيم از آن‌همه يادگاري قشنگ و ماندگاري كه از استادانمان داريم. من به عنوان شاگردي كوچك در محضرتمامي استاتيدم تمام قد تعظيم مي كنم و با ياد آوري نامشان قدر ايشان را ارج مي ‌نهم حضرت استاد اسماعيلي قوچاني، مرحوم استاد ذوالفنون، حضرت استاد دكتر شفيعي كدكني، استاد فروزنده،‌استاد سبزه كار، دكتر زماني، دكتر مظاهري، دكترجلالي، دكتر شريعت، دكتر دهباشي، دكتر ناجي، دكتر شعاعي،استاد سعيد دادو و تمامي كساني كه در "من" شدنِ من، سهيم و شريك هستند

و خواهر خوب و مهربانم مهناز عزيزم ،كه مادرانه سايه تربيت و مهرش را بر سرم گسترد تا از تندباد حوادث ايمن بمانم او معلمي بود كه مهمترين درس زندگي، يعني عشق ورزيدن را به من آموخت سايه مهرش تا هميشه بر سرم مستدام باد...

آيا من هم پيري كودك خواهم بود؟

وردياني — Thu, 29 Mar 2012 10:19:00 GMT

سلام
مدتي پيش هنگامي كه در بين كتاب‌ها به دنبال چيزي مي‌گشتم، به دفتري برخورد كردم كه ساليان پيش يادداشت‌هايي در آن نوشته بودم. يكي آز آن نوشته‌ها كه در تاريخ بيست و هشتم فروردين 82 نوشته شده بود، نظرم را جلب كرد كه عين آن را در زير مي‌خوانيد:

روزها عجيب از دستم مي‌گريزند و من با گذشت هر روز يك روز به انتهاي عمرم نزديك مي‌شوم، نزديكتر و نزديكتر تا روزي كه ديگر روزي نخواهد بود و بايد رفت و آن روزي كه ديگر روزي نيست، چندان هم دور نيست و من مانده ام چه كنم؟
پس از گذشت سال‌ها چون موجودي كه تازه پا به اين دنيا گذاشته است سرگردانم!
بارها فكركرده‌ام كه دريافته‌ام آن را كه بايد اما پس از چندي به اين نتيجه رسيده‌ام كه اين نيست آن چيزي كه بايد باشد و در به در به دنبال گم شده‌ام ثانيه‌ها و دقيقه‌ها و ساعت‌ها و روزها و سال‌ها را پشت سر گذاشته ام و هيچ...
سا‌ل‌ها در اين وادي ، هر لحظه دست به دامن شاهدي شدم و از سفره رنگين اين دنيا لقمه‌هاي رنگين‌تر برداشتم ولي كجاست آن شرابي كه دواي سال‌هاي تشنگي من است؟
درد من درد بي درماني است چون اصلا نمي‌دانم چيست و اصلا چرا هست!
وچرا خيلي‌ها اين درد را ندارند و چه راحت زندگي مي‌كنند و چقدرحسرت مي‌خورم به خواب‌هايشان به خنده‌هايشان به زندگي بچگانه‌شان...
وقتي با هم مي‌نيشينند و از سود وزيان صحبت مي‌كنند چقدر ابله‌اند!
چيزهايي را مي‌خرند و مي‌فروشند كه هيچ تعلقي به ايشان ندارد. مي‌نشينند زمين خدا را قسمت مي‌كنند و قولنامه و سند و قباله و هزار بامبول ديگر در مي‌آورند كه مالكيت خودشان را ثابت كنند و خداوند خدا آن بالا نشسته و مثل پدري مهربان به اين پسران نادان مي‌خندد!
او خوب مي‌داند كه اين كودكان هيچوقت بزرگ نخواهند شد حتي وقتي پير مي‌شوند، وقتي موهاشان سفيد مي‌شود،‌ حتي وقتي مي‌ميرند هنوز بچه‌اند و حريص به بازي‌هاي كودكانه خويش...
خداوندا! آيا من هم پيري كودك خواهم بود؟
آيامن هم كودك خواهم مرد؟
اي خدا!
اي واجب!
اي علت!
اي مطلق!
اي كسي كه نمي‌دانم چيستي ولي مي‌دانم كه هستي!
به من بگو چه كنم؟!
بيا ره را به من بنماي در بگشاي...

فقط به پاييز مي انديشم...

وردياني — Tue, 20 Mar 2012 00:12:00 GMT

بهارمي‌آيد و خودش را نشان مي‌دهد شايد تسلي بخش دلهاي پاييز زده باشد، دلهايي كه زردند، پژمرده‌اند و به جاي تپش، زير پاي زمان خش خش مي كنند.

بهار چرا مي آيي؟!

به دنبال چه مي‌گردي؟

چه مي‌خواهي از دل زرد آزرده‌ي ما؟

بدان كه مدت‌هاست در دل من مرده‌اي و من فقط به پاييز مي‌انديشم، پاييزي كه روزي بهار بود...

آوار انديشه هاي خود...

وردياني — Sat, 03 Mar 2012 20:06:00 GMT

هميشه براي من چه نوشتن مهم تر از چگونه نوشتن بوده،‌ البته لفاظي و آراستن كلام كه خوش آيند و خوش آهنگ باشد كار آساني است اما همين كه به چه نوشتن مي انديشم هزاران هزار واژه هجومي سهمگين را آغاز مي كنند و من در اين هجوم قادر به انجام هيچ كاري نيستم و ناچار قلم را رها مي كنم و بي محابا به اين سيل خروشان اجازه مي دهم كه بيايند و تمامي مغزم را به تصرف خود درآورند و سرزمين ذهنم را در دست بگيرند و مرا چون مغلوبي سرگشته در ميان آوار انديشه هاي خودم به اسارت ببرند و چه دشوار است محبوس شدن در جايي كه به هيچ كس تعلق ندارد جز خودت و دشوارتر از همه اينكه بخواهي اين لشكر فاتح را با خود همراه كني ودر عين اسارت در دستشان آنها را به خدمت بگيري و از آنها بخواهي كه آنچه را مي خواهي بگويند…

فتنه انگيز جهان غمزه ي جادوي توبود...

وردياني — Thu, 09 Feb 2012 20:09:00 GMT

فرشته‌ها از زمان خلقت آدم، چنين شور و غوغايي به خاطر نداشتند. ما هم گوشه‌اي به تماشا ايستاده بوديم و رفت و آمد اهل آسمان‌ها را نظاره‌مي‌كرديم.
نورعجيبي تمام ملكوت را پركرده بود. نوري كه تابشش، ارواح پريشان را آرامش مي‌بخشيد.
عجيب بود كه آن نور، با نور عشق كه سراسر كائنات را در بر گرفته بود، برابري مي‌كرد.
با تمام وجود روحمان را در برابر تابش مهربان آن نور قرار داديم و سرشار از شورعشقي شديم كه هزاران هزارمولانا قادر به توصيف آن نيستند.
خدايا اين چه نوري بود كه با نور عشق برابري مي‌كرد و اين چنين آسمان‌ها را پر كرده بود؟
اتفاقي در شرف وقوع بود، اتفاقي كه اهميتش كمترازخلقت تمامي موجودات ارضي و سماوي نبود.
خداوند همراه نور عشق، نور ديگري آفريده بود كه همه عاشقان را سرمست مي‌كرد و سرافشان و پاي كوبان
آري! نور محمد(ص) آمد تا دلها را مملو از عشقي كند كه كوچكترين پرتوي آن قادر است مولاناها و حافظ‌ها و عطارها و بايزيدها و حلاج‌ها و عين القضات‌ها و... بيافريند و دنيا را پر از شور عشق كند.

عالم از شور و شر عشق خبر هيچ نداشت
فتنه‌انگيز جهان، غمزه‌ي جادوي تو بود...