آسمان - طرّه ی آشفتگی</ti><html> <head> <title>آسمان

آسمان

سلام
سه بیت این عزل مدتها در ذهنم نقش بسته بود اما کامل نمی شد که عاقبت دیروز تمام شد

دوچشم روشن و معصومت آسمان شده اند
شبیه پنجره هایی به بیکران شده اند

تن صبور من از رد عابران زخمی است
که گام‌های تو با جاده مهربان شده اند

بهار تو، من پاییز، مبتلای به هم
شبیه صبح و غروبی که همزمان شده اند

بگیر دست مرا ای همیشه باتو بهار
بمان که ثانیه ها با تو جاودان شده اند

از آسمان به خدا چشم بر نمی دارم
دوچشم روشن و معصومت آسمان شده اند

واژه های کلیدی : بهار، آسمان، چشم، جاده، پاییز، روشن، عابران

سه شنبه 25 مرداد 90

كلك مشكين تو : ‍

کنار حس بودنت!

سلام

دوباره آمدی و لحظه ها قشنگ می شود
دوباره ماه در نگاه ما قشنگ می شود

نگاه تو تبلور غزل غزل ستاره است
کنار حس بودنت، دعا قشنگ می شود

حصار سبز زندگی، در امتداد روزها
بدون چشمهای تو،کجا قشنک می شود؟

نشسته ام در آسمان چشمهای روشنت
و بازعشق می رسد، خدا قشنگ می شود!

88/5/1

واژه های کلیدی : عشق، غزل، زندگی، آسمان، لحظه ها، تبلور، ستاره، دعا، حس بودن، حصار، خدا

چهارشنبه 7 مرداد 88

كلك مشكين تو : ‍

دانش رفاه افزای مخرب

سلام

دوباره به رویرو چشم می دوزم!مردم آن طرف ریل هم به این طرف چشم دوخته اند،عده ای با همراهشان ور می روند و بعضی ها هم همشهریشان را ورق می زنند!

همه درانتظار آمدن قطاری زیر زمینی که ما را از این ور شهر به آن ور شهر ببرد!

برای رسیدن به مقصدی خودمان را از نور خورشید و زیبایی آسمان محروم کردیم!

آیا زیبا تر از خورشید و آسمان مقصدی وجود دارد؟!

داریم به کجا می رویم؟

این انسان به ظاهر مدنی بالطبع و در باطن منفرد، چه بلایی دارد به سر خودش می آورد؟

روی زمین را چنان شلوغ کرده که از دست آن به زیر زمین پناه برده ودارد درآنجا به دنبال چیزی می گردد که داشته و خودش با فاصله گرفتن از طبیعت آن را از دست داده!

چرا ما دیگر نمی توانیم شاهد حضور انسانهایی مانند مولانا،حافظ،اابن سینا،عین القضات و... باشیم؟

ما آنقدر از عوالم انسانی فاصله گرفتیم که دیگر اندیشیدن را از یاد برده ایم !تمام اندیشه آدمی این شده که چه کند که بیشتر به دست بیاورد وبیشتر برخوردار شود اما برخورداری از چه؟ ودر قبال این برخورداری چه چیزهایی را که باید از دست بدهد!؟

کاش می شد از اینهمه دانش رفاه افزای مخرب، به سوی حکمت وطبیعت اصیل انسانی برگشت و با تمام وجود وبدون استرس ناشی از رفاه غیرطبیعی، که دانش به ما تحمیل کرده ،از زندگی لذت برد!