علی...

علی حقیقتی است گم شده در هزار توی زمان...

باختن برای نباختن...

می گردم تا شاید بیابم

کسی را که برای یافتنش به دنیا آمده ام

کسی را که برای یافتنم به دنیا آمده است

شاید هیچوقت نیابم

شاید هیچوقت نیابد

اما باز به این دلخوشم که جستجو کرده‌ام و نیافتم

خود را وادار نکردم کسی را که متعلق به من نیست

وکسی را که من مال او نیستم

در کنار خودم تحمل کنم

و مرا درکنار خودش تحمل کند

باید سرکشید

باید عصیان کرد

مردمان خوشبخت که عمری تحمل کردن را زندگی نام گذاشته اند

چقدر قابل ترحمند

کسانی که دم از داشتن می زنند اما ندارند

همیشه در خلوتشان چیزی را می خواهند که وانمود می کنند دارند

 از این جمله حالم بهم می خورد:

آرامگاه همسری مهربان و پدری دلسوز...

این است جمله ای که دوست دارم:

آرامگاه مردی که باخت تا نبازد...

همه ی موسیقی زندگی مان...

 مردی در حال نواختن بود دوستانش دور او جمع شدند و از او در خواست کردند که برایشان بنوازد. مرد نشست و با انگشت یکی از پرده ها(نت ها) را گرفت و شروع کرد به زخمه زدن، دوستانش منتظر بودند تا او با جابجا کردن انگشت و عوض کردن پرده ها نغمه ای بیافریند اما متوجه شدند که نوازنده خیال ندارد نت دیگری بنوازد. وقتی علت را جویا شدند نوازنده بادی به غبغب انداخت و گفت: اگر می بینید دیگر نوازندگان از پرده های دیگر(نت های دیگر) استفاده می کنند به این خاطر است که آنها پرده اصلی را پیدا نکرده اند اما من آن را پیدا کردم ببینید! همین پرده ای است که من گرفتم...!
متاسفانه خیلی از آدمها فکر می کنند که در زندگی پرده اصلی را یافته اند و تمام هم و غم خود را متمرکز همان پرده می کنند در صورتی که غیر ممکن است نغمه زندگی با یک نت ساخته شود...
جنبه های مختلف زندگی انسان نت هایی هستند که موسیقی حیات او را تشکیل می دهند و هرچه تعداد این نتها بیشتر و متنوع تر باشند ملودی حاصل از آن غنی تر و زیبا تر خواهد بود...
براستی تا کنون چند نت از نتهای زندگی مان را کشف کردیم؟
آیا همه‌ی موسیقی زندگی مان تنها تکرار یک نت است؟
آیا به دنبال یافتن نتهای جدیدی بوده ایم و از آن مهمتر آیا دغدغه‌ی زیبا تر کردن موسیقی حیاتمان را داشته ایم؟
آیا...